001. Self-portrait with a cherry

Lato zawsze kojarzyło mi się z czymś dobrym. Dawało mi odpoczynek od wszystkiego, łącznie z życiem, a właśnie to okazywało się być dla mnie zbawieniem. O tej porze roku nie byłem smutnym dzieciakiem, który stwarzał pozory normalności, ja wtedy byłem naprawdę całkowicie zwyczajnym nastolatkiem, który je lody na ławce w ciepłe dni, rozmawia swobodnie z nieznajomą dziewczyną, która odważyła się zagadać i maluje bez obawy, że na jego prace ktoś zwymiotuje albo coś wyleje.

Nie istniały zmartwienia, chaos w głowie i w domu.

Zdawało mi się wtedy, że zaczynam po bardzo długim czasie oddychać. Jakbym wcześniej się od tego powstrzymywał i pragnąłem zachłysnąć się powietrzem zanim zostanie mi na nowo odebrane.

I wszystkie te pozytywne odczucia przywoływał wyjazd do Polski, który mógłby trwać dzień albo dwa, ale pozwalał nabrać sił, żeby do tego wszystkiego, co udawało mi się na moment zostawić, w końcu wrócić. Nie wyobrażałem sobie nawet, że mógłbym tu zostać, ponieważ zostało mi wpojone, że zawsze, prędzej lub później, trzeba zmierzyć się z tym, od czego się uciekło. Albo to przyjdzie do ciebie, albo ty natrafisz na to. Definitywna ucieczka jest tylko jedna – tak mówiła matka i nie śmiałem się z nią spierać.

Byłem sobą, Kosmą. Tylko to się dla mnie liczyło.

Tegoroczne lato było naprawdę deszczowe, ale pomimo ulew było doskonale, pięknie i idealnie. Siedziałem całymi dniami w małym, motelowym pokoju i wpatrywałem się w widok ulicy za oknem. Widziałem różnych ludzi i ich parasole, niektóre były naprawdę wymyślne i kolorowe, to właśnie one przyciągały moją uwagę, bo te ciemne pomijałem praktycznie mimochodem, żeby śledzić trasę żółtej bądź czerwonej kropki na chodniku.

Siedziałem tak również w tamtej chwili. Padało trzeci dzień z rzędu i nie zapowiadało się na poprawę pogody, ale to nic, bo nawet bezczynne przesiadywanie tutaj mi wystarczyło. Zapragnąłem jednak chociaż wyściubić nos poza obręb budynku. Otworzyłem więc okno i wychyliłem się przez nie. Dach był krótki, więc woda spływała z niego tuż przed moim nosem, a duże krople opadu z zaciętością sekciarza uderzały w moją twarz.

Miałem wtedy wrażenie, że nawet deszcz jest tutaj przyjemniejszy i mógłbym tak spędzić czas do chwili, w której poczułbym się całkowicie oczyszczony. Nie zwróciłem nawet uwagi na skrzypnięcie otwieranych drzwi. Dopiero głos matki zmusił mnie do powrotu do tej przyjemnie sennej rzeczywistości.

- Nie siedź tak! Wypadniesz albo się rozchorujesz – zaczęła mówić matka, jej instynkt chronienia mnie, jako swojego syna, wydawał się budzić, kiedy byliśmy w Polsce. – No, zamykaj już – rozkazała stanowczo.

Posłuchałem się swojej rodzicielki i z żalem zamknąłem okno. Miałem mokrą twarz, ale otarłem ją rękawem koszulki zanim zwróciłem się w stronę swojej matki, która właśnie odłożyła torbę z zakupami na stolik, który stał w pokoju.

- Kupiłam wiśnie – oznajmiła z dumą, po polsku oczywiście. Ten język był dla nas swoistym szyfrem, bo w naszym domu nikt nie porozumiewał się w ten sposób, to pozwalało na dość dużą swobodę. – Trochę za dużo, ale miałam straszną ochotę na coś kwaśnego. Pomożesz mi je zjeść – powiedziała i uśmiechnęła się, a robiła to dość często od czasu, kiedy tutaj przybyliśmy.

Spojrzałem na nią jak na wariatkę. Nie lubiłem wiśni. Były kwaśne i sprawiały, że krzywiłem się w naprawdę różne dziwne sposoby, a ona to doskonale wiedziała. Jednak pomimo tej wiedzy, wyłożyła szeleszczącą torebkę z owocami i chwyciła za talerz, żeby już po chwili zniknąć mi z oczu.

Nie znosiłem tych owoców, a moja matka już po którejś ich garści również zaczęła się krzywić. Jednak zbyt wiele zabawy sprawiało jej przyglądanie się mojemu marszczeniu nosa i ogólnie całej twarzy.

- Byłam na cmentarzu - wypowiedziała, nagle przestając się ze mnie śmiać i wypluwając kolejną pestkę, których pokaźna sterta leżała już na serwetce, na środku stołu.

- Byłaś u Niej? - zapytałem po dłuższej chwili, bo nie od razu wpadłem na to, że poszła akurat na grób mojej zmarłej siostry. Żyła tylko kilka dni i w naszym domu była tematem tabu, ale teraz byliśmy sami. - Chciałbym, żeby żyła, chciałbym mieć starszą siostrę - przyznałem, w duchu jednak bardziej myśląc o tym, że przynajmniej nie muszę już jeść tych paskudnych, kwaśnych owoców, bo matka i tak się już nie uśmiechnie skoro poruszyła ten temat.

- To że umarła... to dobrze. Ma spokój już na wieczność - oznajmiła matka, a później spojrzała mi w oczy. Wyglądała jakby miała się zaraz rozpłakać... - Też ci kiedyś umrę, Kosmyku - wymamrotała i jej słowa, pomimo powagi z jaką je wypowiedziała, przyjąłem jak pieszczotę. Przypomniały mi one bowiem, że umrze nie tylko moja matka, ale również ja i wszyscy inni, ojciec też.

- To normalne - odpowiedziałem spokojnie i wzruszyłem lekko ramionami, ponieważ nie potrafiłem sobie nawet wyobrazić tego, co mógłbym czuć w wyniku tej straty. Zostałbym w końcu sam... może nie do końca, bo był jeszcze ojciec, ale ta myśl była tylko bardziej dobijająca. - Nie zostawiaj mnie - poprosiłem, bo tylko to byłem w stanie wydusić. Momentalnie poczułem pieczenie oczu, nie miałem zamiaru zacząć płakać, ale miałem na to przemożną ochotę. Hamowałem się tylko po to, aby nie musiano mnie pocieszać.

- Nie zostawię cię, nie martw się o to - uspokoiła mnie, uśmiechnęła się i sięgnęła po kolejną wiśnię, której przyjrzała się, jednak nie skonsumowała. - Chyba mam już dość - wypowiedziała. Później jednak, wbrew swoim własnym słowom i z radością, na którą miło mi było popatrzeć, włożyła sobie czerwoną, błyszczącą kulkę do ust.

- Nigdy ich nie lubiłem - odpowiedziałem, zajmując się kontemplacją twarzy mojej matki. Ta kobieta była dla mnie najpiękniejsza na świecie i nie przeszkadzały mi w twierdzeniu tak nieliczne zmarszczki, które pojawiać się zaczęły na jej szczupłej, pociągłej twarzy. Podobał mi się nawet ten niesforny, lekko poszarzały kosmyk, który wymsknął się z jej kitki.

Kosmyk...

Było tak pięknie, że nijak nie chciałem wracać, ale poczucie obowiązku okazywało się silniejsze. Widać było i po mnie i po matce, że żadne z nas nie ma co liczyć, iż drugie będzie nalegać na pozostanie tu. Nie mógłbym jej prosić o tak wiele, skoro tymi kilkoma dniami poza domem starała się wynagrodzić mi cały rok różnych nieprzyjemności.
- Wiesz co, Kosmyku? - zapytała wieczorem, kiedy pakowaliśmy swoje rzeczy, żeby opuścić to wspaniałe, spokojne miejsce. - Nie wyobrażam sobie, żebyśmy mieli uciec. To tchórzostwo, a ja nigdy nie uczyłam cię być tchórzem - zakończyła.
Nie umiałem jej nic na to odpowiedzieć, bo sto razy bardziej wolałbym okazać się wtedy tchórzem, zebrać się w sobie i powiedzieć, że zostajemy. Może właśnie na to czekała. Na powód, który kazałby jej zostać uciekinierem, ale jednocześnie żyć w spokoju.

Kiedy następnego dnia wsiadałem do samolotu miałem straszną ochotę na te paskudne wiśnie...