W tym szaleństwie jest metoda

Aileen Hamilton

Mimo dwudziestu czterech lat szaleńczego uganiania się po świecie za nieskończoną ilością kolorowych marzeń Aileen wciąż nie nauczyła się trudnej sztuki ogarniania świata i życia. Racjonalizm zawsze jej umykał, a i z realizmem również miewała często na pieńku, za lepszych towarzyszy uznając entuzjazm, optymizm i ośli upór, który nakazywał jej twardo trwać przy tym, że to właśnie ona wie najlepiej. Nie lubi, kiedy ktoś mówi jej, co powinna zrobić, a wewnętrzna przekora sprawia, że za każdym razem, gdy słyszy "musisz", ma ochotę na obranie drogi przeciwnej. Lubi kroczyć swoją ścieżką i z pełną stanowczością twierdzi, że jest samodzielna. Nieważne, że często zapomina o tym, że lodówka nie uzupełnia się sama, białych rzeczy nie należy mieszać z kolorowymi przy praniu, a słowo "praca" to nie kolejny rodzaj bolesnych tortur. Kochana siostrzyczka swojego brata. Rzeczy niemożliwe dla niej nie istnieją, co często udowadnia przypalając nawet wodę na herbatę. Cuda zajmują jej więcej czasu, ale ich realizacji podejmuje się z wielką chęcią, bo wyzwania są dla niej świetną rozrywką. Dyplom ukończenia studiów muzykologicznych wala się na dnie szuflady z całą resztą niepotrzebnych papierowych świstków i najchętniej by o nim zapomniała, bo przypomina jej o tym, że powoli dopada ją okropna dorosłość. Taka z niej trochę nieodpowiedzialna i roztrzepana artystka z temperamentem równie ognistym jak kolor włosów.

Córka marnotrawna i Aileen witają ponownie, machają łapką i zapraszają do wątków. Na zdjęciu urocza Cintia Dicker, a grafika jest mojego autorstwa.