Niespokojna dusza w spokojnym ciele. Nienawidzi niespodzianek i nie lubi, gdy rzeczy wymykają się jej spod kontroli. "Niezdecydowana" trójka w skali Kinseya. Życie nieco ją nudzi, co nie zmienia faktu, że jeśli już znajdzie się na imprezie, to przesiedzi ją w zacisznym kącie (a nie tańcząc półnaga na stole). Bardzo ceni sobie niezależność. Wbrew przewidywaniom znajomych, kierujących się poglądem, iż ludzie popierdoleni z problemami zwykle zostają psychiatrami, Émilie nie zamierza iść w tym kierunku. Uparta. Wrażliwa.
Rodowita Paryżanka, która
z ukochanego miasta uciekła przed wieloma rzeczami - przed pełnymi
wyrzutów spojrzeniami rodziców, zawiedzionych faktem, iż jedyne ich dziecko,
które przejawiało jako taki potencjał, nie poszło w ich ślady i nie zostało ani
notariuszem, ani adwokatem. Przed profesorem, który nie chciał przyjąć do
wiadomości, że to był ten jeden, jedyny raz.
Przed lśniącymi literami na nagrobku, które nieustannie przypominały
jej, że zawiodła.
Émilie Marion Doré
19 I 1990 - studentka medycyny
pianistka - mól książkowy
Uciekinierka - bo ucieczki już dawno opanowała do perfekcji.
[ Karta w budowie, choć jeśli nie dostanę olśnienia, to taka już zostanie. Oczywiście jestem chętna na wszelkie wątki i powiązania, będę wdzięczna za pomysły.
W tytule fragment utworu 'Do I Wanna Know' zespołu Arctic Monkeys. ]
[Witam. Postać cudna, a za Arctic Monkeys po prostu Cię kocham.]
OdpowiedzUsuńSebastian.
[z racji iż Cię przykryłam i jeszcze nie umiem tego naprawić to powiem, że cholernie bardzo mi się zdjęcie podoba i jak tylko mój Tom będzie aktywny to się zgłoszę.]
OdpowiedzUsuńThomas Wane.
[Spacje przed myślnikami, one wyglądają o wiele lepiej niż ich brak ♥ Zwracam tylko grzecznie uwagę, bo pani ładna i miła się być zdaje.
OdpowiedzUsuńHejo.]
M. Grant
[Choć wolałabym żeby się znali szczerze powiem. Może kiedyś Emilie zgubiła książkę z biblioteki, a Tomy zamiast ja okrzyczeć usiadł i zaczął opowiadac jakieś dziwne rzeczy? ;D tak się mogło zaczać, a teraz to nie wiem..]
OdpowiedzUsuńTomy
[Widzę, że studentka medycyny. Ja chciałam na początku zrobić patologa sądowego, ale jakoś tak wyszło, że zrobiłam biegłego balistyka.]
OdpowiedzUsuń[ Francuska i do tego takie ładne zdjęcie *__* <3 Witam i życzę miłej zabawy ;) ]
OdpowiedzUsuńIsaac
[ Z pomysłami to dzisiaj u mnie krucho, ale jak mi wyczarujesz jakiś pomysł to zacznę jak tylko dam radę (czyt. jak wrócę do domu w czwartek wieczorem) *___* CORAZ BLIŻEJ ŚWIĘTA <3 ale daj mi kolejny zajefajny dramat <3 ]
OdpowiedzUsuńIsaac
[Connie nigdy właściwie nie myślała o tym, żeby iść na studia medyczne, ale jej siostra tak. To może być jedna z tych rzeczy, które je połączą. A spotkać się mogą przy okazji jakiegoś morderstwa. Emilie może asystować głównemu patologowi, a Constance będzie pracować nad kulą i pomagać w śledztwie czy coś takiego.]
OdpowiedzUsuń[ Problem polega na tym, że Isaac był wówczas w związku, gdy jego ojciec zmarł, więc raczej na taki "skok w bok" by sobie nie pozwolił. No ale może by tak... że gdy dziewczyna z nim zerwała (jakiś rok wcześniej mniej więcej) nie bardzo miał ochotę patrzeć na te same ulice, na te same miejsca, więc na dwa-trzy miesiące wyjechał do Francji. W Paryżu poznał Emilie, ona już wtedy chciała uciec z Paryża, a on obiecał jej, że może wrócić z nim, jednak po tych kilku miesiącach w sumie dobrej zabawy którejś nocy odszedł zostawiając jej tylko liścik z "Adieu, belle. Peut-être qu'un jour nous nous rencontrerons." -( żegnaj, sliczna, może kiedyś się spotkamy) czy coś w ten deseń? No i ona teraz przyjeżdża. ]
OdpowiedzUsuńIsaac
[Jak się to mówi - początki są zawsze trudne.]
OdpowiedzUsuńDrugie morderstwo w przeciągu tygodnia w tej samej dzielnicy. Ofiary w różnym przedziale wiekowym, kobiety, obie z dobrych rodzin, brunetki. Obie z podobnymi obrażeniami. Dla Constance wiadome już było, że sprawy musiały się łączyć. Nie miała czasu na obejrzenie podobnych spraw z lat wcześniejszych ani nawet bliżej przyjrzeć się sprawie, do której została przydzielona - a raczej wykupiona.
Oparła się plecami o framugę drzwi, obserwując wchodzących i wychodzących funkcjonariuszy. Nagle zauważyła niewielką grupkę osób zbliżającą się w jej stronę. W tłumie ujrzała znajomą twarz, Emilie Doré. Także skinęła jej głową na powitanie. Oderwała się od drzwi i wsadziła dłonie do kieszeni kurtki.
- Policja - powiedziała, uśmiechając się lekko do dziewczyny. Podeszły do ciała i zaczęły je oglądać.
- Patolog zrobił sobie... - przerwała na chwilę, nie wiedząc, jak ubrać to w słowa. - Przerwę. Nikomu nic nie mówiąc, wyjechał z żoną na Hawaje. Jak miło - dodała sarkastycznie, jakby bardziej do siebie, niż do dziewczyny. - Dlatego policja wezwała studentów. Doktor powiedział, że to wam dobrze zrobi.
[hello :) jak obiecałam to zacznę, oczywiście wg tego co ustaliłyśmy wcześniej, ale potrzebuję trochę więcej czasu- egzaminy/testy/kolokwia=nie wiem jak mam na imię.]
OdpowiedzUsuńFerguson/Twoja ulubiona koleżanka :D
[ Nieee, żaden z chłopaków nie jest gejem, chociaż Xavier ma różowy bas xD Dobrze, że nie wybrałaś Dava, bo jest to postać, którą najczęściej „użytkuję” w wątkach i wykreowany został na typowego Casanovę i żartownisia, co znaczy, że raczej nie wpadłby na to by przedstawić reszcie swoją „one night stand” chyba, że w formie nagich zdjęć na swoim aparacie. Paul wydaje się idealny – masz wyczucie. ]
OdpowiedzUsuńOstatnimi czasy wyjątkowo to Paul miał niezłe branie, nie to żeby był jakoś wyjątkowo odrażający i wszystkie fanki skupiały się na reszcie panów, ale prawda była taka, że pan O’Donnell zwykle po prostu chował się za talerzami i tyle go fanki widziały, no chyba że grali na wyjątkowo dużej hali, to przynajmniej na telebimach sobie go pooglądały. Wszystko zmieniło się po tym jak dostał zaproszenie do wzięcia udziału w sesji dla pewnego magazynu muzycznego, który przygotowywał artykuł o perkusistach. Kilka zdjęć bez koszulki i panienki zaczęły sikać na jego widok. Fakt, Paul jako jedyny z Czwórki-Wspaniałych miał idealnie wyrzeźbione ciało, gdyż trochę się musiał namachać w trakcie koncertów, ale to jeszcze nigdy jak dotąd nie wprowadziło takiego zamieszania.
I właśnie wtedy poznał… Isaac nie pamiętał jak Paul ją określił, gdy zapowiedział im to spotkanie, ale to było coś z aniołem chyba. No nie ważne. Prawdopodobnie zauroczyła go ta panna, co dla Isaaca znaczyło tyle co – „czas przygotować duże zapasy alkoholu, najlepiej leczy złamane serca”. Tego wieczoru Isaac wraz z Dave’m stawili się w wyznaczonym miejscu. Xavier nie mógł przyjechać, ponieważ wyjechał na święta wraz z rodziną na narty do Austrii.
Obaj panowie zajęli miejsca przy zarezerwowanym stoliku w restauracji i dyskutowali przyciszonymi głosami o tym jak może wyglądać nowa wybranka Paula. I wtedy się pojawili. W pierwszej chwili Isaac zupełnie się tym nie przejął nadmieniając przyjacielowi, jak powinna wyglądać idealna kobieta. Dopiero gdy Paul odezwał się przedstawiając mu dziewczynę, Dawson prawie zachłysnął się powietrzem. No jej to się tutaj akurat nie spodziewał. Odchrząknął znacząco i skinął głową, gdy Emilie przyznała iż już się znają.
- Tak – wychrypiał tym swoim męskim głosem. – To dość długa i… skomplikowana historia – dodał. Wyszło niezręcznie. Paul zadurzył się w dziewczynie, z którą Isaac sypiał? Trochę to łamie ich męskie zasady dotyczące spotykania się z panienkami. Nie chciał jednak psuć jego szczęścia, więc postanowił ten fakt przemilczeć. Miał nadzieję, że Paul nigdy się tego nie dowie bo…cóż, mogłoby to nadszarpnąć ich przyjaźń.
- Dave – przedstawił się gitarzysta, wyciagając rękę do dziewczyny. Oczywiście szczerzył się jak głupi, ale to u niego akurat było normalne. – Siadajcie, zaraz coś zamówimy i dowiemy się na ile naprawdę jesteś idealna – poruszył sugestywnie brwiami David.
Isaac
[ Mogą być po prostu takimi koleżankami. Wiesz czasem fajnie jest mieć kogoś z kim można gdzieś pójść czy coś. ]
OdpowiedzUsuńKatya